+ ջ
: 10 , 2007

Το μνο που σου ζητω ειναι να μου δσης τον εαυτ σου, γιατι ξρω τι καμμα παρηγορια μακρυα απο Σνα δεν υπρχει.

Οτε εγ, Κριε, δεν υπρχω χωρις εσνα. Χωρις την αγα σου επσκεψι δεν χει νημα η ζω μου.

Εσυ εισαι το στριγμ μου, χωρις το οποιο ειναι αδνατον να βαδσω στο δρμο της ζωης.

Κι εσ, στοργικ μου Κριε, με ευσπλαγχνζεσαι πως ειπες ττε για τους χλους «σπλαγχνζομαι επι τον χλον…και απολσαι αυτους νστεις ου θλω, μποτε εκλυθωσιν εν τη οδω» (Ματθ. ιε, 32).

Κι εμνα, λοιπν, γλυκεια της ψυχης μου τροφ, μεταχειρσουμε με τον διο τρπο, στε να πρω κι εγω το μερδι μου απο την αινια κληρονομι.

Επειδ, μως, ειμαι αδνατος και τα παραπτματ μου ειναι συχνα και χνω με το παραμικρο το θρρος μου, θλω να σε ικετεσω να μαξινης να αγωνζομαι στην προσευχ, να εξομολογουμαι και να Κοινωνω συχν, γιατι ταν απχω απτα μυστρια οι καλς μου αποφσεις ξεθωριζουν.

Ρπει ο νθρωπος στα πονηρ. Κι αν δεν χρησιμοποιει το σωτριο μσο των Μηστηρων απο τα βαθεια θα βυθζεται στα βαθτερα.

Στη Θεα Κοινωνα θα βρη την ενσχυση, την ανανωση και τη δναμη να συνεχση τον αγνα.

Αν τρα που κοινωνης χεις ωστσο τσες ατλειες, σκψου τ θα γνη αν στερηθης την ουρνιο Τροφ.

Γιαυτ, ποτε να μην αφσης τον εαυτ σου χωρις την παρηγορια του Ποτηρου και πντα να δχεσαι μευλβεια τον Λατρευτ σου.

Πσο μεγλη στοργη δεχνεις σεμας, Πατρα.

Εσυ ο Κριος και Θες, Ζωοδτης και Δημιουργς, δεν μας απορρπτεις τους αναξους, αλλα δχεσαι και ρχεσαι στις θλιες ψυχς μας και εργζεσαι το ργο της σωτηρας μας.

Πανευτυχης εκεινος που ξια σε δχεται και γεμζει την παρξ του απ απραντη πνευματικη χαρ.

Φτωχη ψυχ μου. Σκφθηκες ποις ειναι ο ουρνιος επισκπτης σου; Σκφτηκες ποις εναι ο ξνος που κτυπα την πρτα; Σκφτηκες τι λλος φλος και σντροφος πισττερος απο αυτον δεν υπρχει; Σκφθηκες τι Αυτος ειναι ο Φλος σου, ο Θες σου;

,τι μορφο υπρχει στη φσι, Θε μου, απο σνα προηλθε.

Η σοφα, η ομορφια και η δναμ σου, ανυπρβλητα θ ναι για πντα. 

Επιμλεια Μ. Λ. Κ. Α. Π.

«Η Μμηση του Χριστο». Εκδσεις «ΦΩΣ».